20/05/2011

Als ik aan het water sta,

dan moet ik even denken.

Denken aan de dagen,

die we lang geleden voor

ons zagen.

Denken aan de rust en de vrede,

de liefde en het heden.

Denken aan een toekomst

zonder duidelijk beeld.

Een beeld vol met ruis en gesuis.

Het water nipt aan mijn tenen,

voelt koud tegen mijn benen.

Daar is de realiteit, het beklemmende

gevoel. Niks is zo lelijk als het beeld voor

Mijn ogen als ik mijn tranen niet kan drogen

Het is midden in de nacht en je slaapt. Zwart voor je ogen en ineens het gevoel dat je valt in een diepe put, kuil of een zwart gat. Op het moment dat je valt in je droom schrik je wakker, drijfnat van het angstzweet en totaal gedesoriënteerd. Minutenlang probeer je om je adem weer onder controle te krijgen en zodra je weer in slaap valt is er niks meer aan de hand. Deze nachtelijke valbuien zijn bijna net zo erg als dromen ofwel nachtmerries waarin je overtuigd bent van het feit dat ze werkelijk gebeuren. Je wordt achterna gezeten door een bende of door je ex en je moet rennen voor je leven. Je vader of moeder is ontzettend boos op je  en in je kamer ben je gefrustreerd aan het huilen. Of je wordt gedumpt door je vriendje omdat hij er met een ander vandoor gaat. Gebeurtenissen die in het echte leven ook zouden kunnen gebeuren maar waarvan je altijd hoopt dat het een nachtmerrie zal blijven worden dan ineens levensecht. Meestal zitten er in die dromen ook schrikmomenten en wordt je wakker in een donkere kamer, je wangen nat van de tranen. Ook dan is het een kwestie van even bijkomen en  weer terugvallen in een diepe slaap. Er wordt gezegd dat je droomt om de gebeurtenissen die je meemaakt op een dag te verwerken. Alle dromen hebben een betekenis, tenminste als ik de site droominfo.nl mag geloven. Dit maakt de weg naar gelukkig zijn makkelijker en aannemelijker want het betekent dat als we luisteren naar onze dromen en daarna precies doen wat droominfo ons voorschrijft het nooit meer fout zal gaan en we uiteindelijk geen verwerking meer nodig hebben van de stress van alledag en daarbij dus een goede, lange en vooral een onverstoorde nachtrust zullen hebben. Droom ik vannacht dat ik weg aan het rennen ben voor iets of iemand zal ik morgen tot het besef komen dat ik de realiteit niet meer moet vermijden. Ik zal verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen acties en eerlijk zijn naar mezelf. Dromen zijn geen bedrog, dromen zijn de sleutel naar een gelukkig leven.

‘Hallo, ik ben Jasmijn. Uhmm, ik ben eerstejaars student journalistiek en ontzettend nieuwsgierig naar de mensen om me heen. Ik wil alles weten van iedereen en ben een ontzettend goede luisteraar. Natuurlijk hou ik ook van praten, dat doe ik het liefste de hele dag door. Als ik uit school kom vind ik het wel fijn als er mensen thuis zijn waar ik mijn verhaal bij kwijt kan en elke avond iets mee kan drinken, mee kan koken, het liefst hele diners mee kan maken. Want dat is ook iets wat ik graag doe, koken. Maar wel zonder tomaat, varkensvlees, aardbeien en chocola want als ik dat eet dan word ik afgevoerd. Ik kan jullie namelijk een mooi verhaal vertellen over wat me een paar maanden geleden is overkomen, ja je gelooft het niet hoor, maar we hadden introkamp van triton en daar heb ik tomaat binnengekregen. Ja en toen moest ik naar het ziekenhuis want ik stikte bijna. Ik heb dus een bijna doodervaring meegemaakt en dat wil ik echt niemand aanraden hoor, niet geheel prettig. En sindsdien hoop ik niet berucht te staan als het tomaatmeisje op triton, maar twee weken geleden was ik bij het bestuur en toen werd ik toch nageroepen dat ik niet teveel tomaat moest eten, dusja, een beetje berucht ben ik wel, denk ik.

Verder woon ik nu bij mijn vader, een beste man. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader heeft net zijn eerste vriendin verslonden en sinds een maand heeft hij weer een nieuwe. Omdat ik de grootste kamer heb in huis met een tweepersoonsbed moet ik hem wel eens uitlenen, wat er dan gebeurt in mijn bed, daar wil ik liever niet over praten maar het is een goede motivatie om snel op mijzelf te gaan wonen. Dan hebben we natuurlijk nog mijn moeder, mijn moedertje. Ik zie haar niet zo vaak en dat is niet zo erg. Zolang we elkaar niet te vaak zien gaat het goed en hebben we een goede moeder/dochterrelatie, dat wil ik graag zo houden. Nog een goede motivatie om te vertrekken uit het Brabantse Bourgondische leven.

Dan kunnen we het nu over het laatste onderdeel van mijn familie hebben, mijn broers. Ik heb er twee en eigenlijk een. Ik ben de jongste en de broer boven mij is marinier. Ja een grote, stoere, emotieloze, harde, sterke, brede marinier. Nou dat was mijn ene broer. Aan mijn oudste broer heb ik meer. Daar doe ik wel eens leuke dingen mee, zoals biertjes drinken en naar NEW KIDS TURBO gaan. We zijn natuurlijk hartstikke goed opgevoede personen maar we blijven Brabanders. Ja ook weer niet helemaal waar want ik ben in Delft geboren, vo proteus-eretes. Maar gelukkig heb ik daar nu helemaal niks meer mee, behalve dan dat mijn hele familie daar woont, maar daar kom ik niet vaak. Allemaal gekke tantes  van de kant van mijn moeder, daar wordt je niet heel blij van.

Maar met mijn broer doe ik dus allemaal leuke dingen, hij is een beetje mijn voorbeeld want hij heeft ook gestudeerd en weet dus hoe het er allemaal aan toe gaat in het bruisende studentenleven. Hij was altijd alleen een beetje alternatief. In Utrecht had hij het beste bij Biton gepast. Gelukkig is hij op zijn 27^e redelijk opgedroogd. Op dit moment is hij helaas wel werkloos en zet hij vogelhokjes in elkaar op een sociale werkplek, dit doet hij omdat het moet van de overheid maar het is wel een beetje zielig. Vorig jaar nog zijn master geschiedenis gehaald en dan nu vogelhuisjes in elkaar zetten.

Om weer even bij mezelf terug te komen, ik hou ontzettend van schrijven, dat doe ik al mijn hele leven lang. Het begon toen ik klein was met sprookjes. Op de basisschool hield ik een dagboek bij om op te schrijven op wie ik die dag weer verliefd was geworden en waarom. Op de middelbare school deed ik hetzelfde maar dan om op te schrijven met wie ik had gezoend en toen ben ik toch ook maar bij de schoolkrant gegaan om mijn horizon wat te verbreden. Ja en nu ga ik  naar de school voor journalistiek en schrijf ik 2 columns in de week. Voor een krant en voor de radio, ontzettend leuk maar ik luister mezelf nooit terug. Ik heb namelijk nogal wat last van mijn keel en dan kan onverhoopt mijn stem nog wel eens uitschieten en om dat dan terug te horen is niet prettig. Ik zal daarom in de toekomst ook nooit bij de radio gaan werken. Wat ik wel wil in de toekomst is reportages maken en dan het liefste in oorlogsgebieden. Ja mensen verklaren me al vaker voor gek, ik moet niet zoveel ellende op me nemen, maar ik krijg nu eenmaal adrenaline in mijn lichaam van andermans problemen en door daar een positieve twist aan te geven kan ik er misschien wel mijn werk van maken. Ja en dan roei ik ook nog bij Triton. Tja Triton en roeien, ik ben stiekem meer aanwezig op de feestjes dan daadwerkelijk bij de trainingen maar dat is ook allemaal zo lastig als je nog geen kamer hebt, daarom moeten jullie mij kiezen. En na deze introductie kan het natuurlijk niet anders zijn dan dat jullie dat ook gaan doen, toch?’

Ja en zo gaat dat hospiteren dan meestal bij mij. In het begin staat er nog wel een glimlach bij de bewoners van de huizen op het gezicht maar als ik klaar ben met praten is die altijd verdwenen, waarom snap ik eigenlijk nog steeds niet. Maar vandaag las ik dus het mailtje van de ROredactie ik was er meteen van overtuigd dat ik jullie kan verblijden met mijn aanwezigheid, zoals ik dat bij iedereen kan. En ik wist meteen dat ik gewoon een zeer oprecht en eerlijk verhaal over mezelf moest opsturen, want daar heb je natuurlijk het meeste aan, dan weet je tenminste meteen wie je in je redactie krijgt. Dus beste abactis ik hoop dat u heeft kunnen genieten van het verhaal van deze bijna Brabantse schone en dat u een wijze beslissing zult maken, daar ben ik natuurlijk van overtuigd. Dan wil ik u op deze mooie vrijdagavond groeten en een fijne nachtrust toewensen.

Jasmijn Goedhart

De resultaten waren niet goed, beter gezegd slecht. Meerdere keren heb ik in mezelf gemompeld dat ik er niks van snapte, hoe dit toch kon? Maar er is niemand die het mij uit kon leggen, behalve dan over het feit dat ik maar eens goed moest gaan nadenken over mijn toekomst als wereldberoemde journalist.

Daar gaat mijn droom, verwoest door een eerste jaar op de hoge school voor journalistiek waarin ik net niet helemaal heb kunnen laten zien dat ik het in mijn mars heb om daadwerkelijk een journalist te worden en te zijn.

Definitieve keuzes zijn nog niet gemaakt, maar vele nachten malen in mijn slaap zijn aan deze column vooraf gegaan. Ik ben niet van het opgeven en als ik een doel voor ogen heb kan niks en niemand mijn daarvan af laten wijken, maar betekent het dat als ik stop met de opleiding dat ik daarmee van mijn doel afwijk, of een andere manier zoek om deze te behalen? Ben ik een loser of maak ik een verstandige keuze?

Zo gaat het in mijn hoofd al het hele weekend lang en ik ben er klaar mee. Ik moet het positieve tegen het negatieve afwegen en een beslissing maken. Het is alleen beangstigend dat het ernaar uitziet dat die beslissing in strijd is met al het harde werken van de afgelopen maanden.

Kortom, niets is zeker en alles kan. Misschien woon ik over een maand weer in Breda, ga ik volgend jaar hier studeren en lukt het me wel om dat papiertje te bemachtigen, misschien krijg ik een tweede kans en kan ik toch mijn droom waar gaan maken op de manier die ik jarenlang in mijn hoofd heb gehad…

Er wordt wel eens gezegd dat wanneer je geen vriendinnen of vrienden hebt om je lief en leed mee te delen dat je een heel groot en belangrijk geluk mist in je leven.

Vriendinnen kunnen op elkaar leunen en steunen. Een telefoontje is genoeg om ervoor te zorgen dat ze met open armen voor je deur staan om je tranen te drogen, een bemoedigende arm om je schouders te leggen of om met je mee te lachen als er iets positiefs in je leven is gebeurt. Vriendinnen zijn belangrijker dan vriendjes.

Een echte vriendschap is eeuwig en vriendjes komen en gaan. Wanneer de jaren vorderen groeit ook de vriendschap. Je maakt steeds meer mee met elkaar en daar wordt de band alleen maar sterker van. Een begrafenis van een geliefde, een weekend naar het strand, een scheiding van ouders of een hele dag in een opblaaszwembad op het dakterras. Nachtenlang de stad onveilig maken, vriendjes goed en afkeuren, avonden lekker eten en filmpjes kijken.

Zoveel contrasten, maar zo goed om het met zijn allen mee te mogen maken. Ik kan alleen maar zeggen dat als ik mijn vriendinnen niet had gehad ik een veel ongelukkiger persoon zou zijn. Ben ik verdrietig staat er binnen no time weer een glimlach op mijn gezicht als mijn vriendinnen een lompe grap maken. Al weken zeuren mijn vriendinnen om een column die over hen gaat. Dus Bij deze, een ode aan de vriendschap.

In bepaalde omstandigheden kun je met je neus op de feiten worden gedrukt. Je kan ineens iets gaan inzien, je krijgt een openbaring. Een bepaalde lichtinval laat je hart sneller kloppen en je hersenen sneller werken.

Dit had je moeten doen, dat had je moeten laten Jasmijn en vooral die ene avond is niet voor herhaling vatbaar. En altijd, bijna altijd komt dat inzicht te laat of precies op tijd. Bij mij is het een mix van beide en ik moet nog uitvogelen welke voor mij gaat gelden.

Soms ontmoet je inspirerende personen waardoor jij het gevoel krijgt dat je een nietsnut bent. Alles, alles hebben ze aan de kant gezet om hun dromen uit te laten komen, om zich te laten inspireren door het leven en om een doel voor ogen te hebben en dat doel nooit meer los te laten. Bijzonder vind ik dat.

Doorzettingsvermogen, passie en een sterke wil kunnen niet ontbreken in je karakter. Vaak hoor je uit de verhalen dat ze die punten eerst hebben moeten opzoeken. Dat er vele jaren aan vooraf gingen voordat ze op het punt waren waar ze nu staan.

De laatste weken heb ik het gevoel dat ik die jaren nog mee moet maken voordat ik me serieus op een doel kan gaan focussen. Zo weinig heb ik gezien van de ‘echte’ wereld om me heen. Ik heb niet de inspiratie, de drive en het gevoel om iets met beide handen aan te pakken. Ik mis iets en ik weet niet wat.

Mijn eerste jaar als student zit er over twee maanden alweer op en het is nog onzeker of ik het jaar ga halen. Ik heb niet eruit gehaald wat erin zat en dat is frustrerend om achteraf te beseffen, zeker als je niet weet hoe je het beter had kunnen doen.

Ga je weg of blijf je hier. Trek je de wereld in of maak je je opleiding af. De keuze is reuze maar dat maakt het er niet makkelijker op. Je leeft maar een keer, maar in dat leven ben je wel genoodzaakt om de juist beslissingen te maken.

Het is weer lente. Wakker worden met het gepiep van vogels op de achtergrond. Geen raam kan open staan omdat de pluisjes van de bomen je kamer binnenvliegen. Een stap buiten de deur en direct een niesaanval waar geen einde aan lijkt te komen.

Dagen rondlopen met rode ogen en een loopneus. Een middag in de zon zonder zonnebrand betekent een nacht niet slapen. Blij dat je eindelijk een kleurtje begint te krijgen, ga je vervellen. Je portemonnee is leeg voor je er erg in hebt, dat terrassen hakt op je met moeite gespaarde vakantiegeld in.

Iedereen begint al vakantiekriebels te krijgen, jij bent chagrijnig omdat je dit jaar weer niet op vakantie kan. Het arme studentenleven is mooi. Buiten schijnt de zon maar jij zit op je snikhete kamer te leren, want zelfs met mooi weer moet er gestudeerd worden. In de schoolgangen loopt iedereen met een rare zwoele blik in zijn ogen. De zon doet iets met mensen. Een vriendelijke blik van die normaal zo vervelende docent.

Een mooie zomerdag en iedereen vergeet dat er aan de andere kant van de wereld mensen een reusachtige vloedgolf hebben overleefd, familieleden kwijt zijn, geen huis meer hebben en hun leven opnieuw moeten opbouwen. Een mooie zomerdag en we vergeten dat op heel veel plekken in de wereld mensen een stuk ongelukkiger zijn dan wij.

Ik denk dat het mooi is om op een dag als vandaag stil te staan bij het feit dat wij het maar getroffen hebben. Dolgelukkig bij een eerste zonnestraal. Het eerste koude biertje op een terras in de zon. Wakker worden van de vogeltjes in de boom naast je raam. En dan te bedenken dat dit pas de eerste echte lentedag is.

Vijf dagen lang hossen, springen, dansen, sjansen en aan het einde van de avond kruipend naar huis. Zo zag carnaval eruit voor de gemiddelde Bredanaar en ook voor mij.

Van tevoren had ik me voorgenomen om sowieso niet elke dag te gaan carnavallen, daar heb ik me niet aan gehouden. Van elk voornemen wat ik voor de carnaval had is weinig terecht gekomen.

Ook het buitenland was vertegenwoordigd in Breda. De Polen, Italianen, Duitsers en Belgen keken hun ogen uit. Overal dronken mensen, dansend over straat, zwalkend, zoenend of samen in een steegje. De verbijstering was van hun gezichten af te lezen. Alleen al om het feit dat er vijf dagen lang dezelfde muziek wordt gedraaid, alle liedjes op elkaar lijken en de muziek alles behalve dansbaar is. Maar na het nuttigen van een paar biertjes gingen zelfs de toeristen in Breda los, net als wij.

Overal zijn we geweest, van centrum Breda tot hartje Bavel en het Ginneken. Na dag 3 stonden de blaren op mijn voeten en dinsdag was ik ervan overtuigd dat ik er toch echt wel klaar mee was. Ik lag lekker op de bank, tv aan, zakje chips erbij en een fles water om de droge keel een beetje te smeren. Belt mijn mede-carnavalsganger op om te vertellen dat het echt not done is om de laatste avond carnaval op de bank met chips te vieren en dat we sowieso nog even een laatste biertje moeten doen.

Met tegenzin heb ik ja gezegd en dat laatste biertje werd een uur of half 4, de meest heftige avond van allemaal. Carnaval is leuk, carnaval is tof, de nasleep is alleen wat minder gezellig. Maar dat is een weekje doorbijten, vroeg naar bed en genoeg aspirientjes. Ik kan in ieder geval met een glimlach op mijn gezicht zeggen dat carnaval geslaagd was en dat ik alweer uitkijk naar volgend jaar.

Het strand strekt zich voor me uit, ik hoor de golven, zie het zand opstuiven en ik ruik. Het ruiken van de zee, de lucht van het strand en van het zand maakt mij intens gelukkig. Een koude rilling langs mijn rug en een windvlaag doet mijn wangen blozen.

Ik was in Scheveningen met mijn vriendinnen en we genoten. Ondanks de dreiging van de donkere wolken boven ons beseften we dat het onze dag was. Ontspannend, gezellig maar vooral voor herhaling vatbaar. Allemaal hebben we een hectisch jaar achter de rug en waren we zo toe aan een moment voor onszelf en toen ik gisteren thuiskwam voelde het goed. Mijn hoofd was leeg en mijn lichaam was de rust zelve.

Naast het wandelen, foto’s maken, mensen kijken, koffie drinken, pannenkoeken eten en tussen de middag bij de Mac crashen hebben we heel veel gelachen, gepraat en zelfs een beetje gehuild.

Het begon met de autorit richting Scheveningen. Jeugdsentiment met hitzone 12, luidkeels hebben we meegezongen met de Backstreet Boys, Westlife en anderen. Wat maakte het verschil? Wij zaten nu achter het stuur In plaats van onze ouders die ten tijde van hitzone 12 taxichauffeur voor ons speelden.

Scheveningen naderend kwamen we eerst door Den Haag, wat al een grote indruk op mij achterliet. Een indrukwekkende, bloeiende stad vol met mooie gebouwen en toch zo groen. Het aanloopje naar het strand was gemaakt.

Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we de duin over en bij ons allemaal verscheen er een grote grijns op het gezicht. We stonden daar als jonge Brabanders, niet gewend om aan het strand te zijn en als een kind zo blij om eindelijk dat losse zand onder onze voeten te voelen.

Gisteren heb ik besloten om te stoppen. Ik ben gestopt bij mijn studentenvereniging. Al een paar weken ben ik aan het twijfelen, aan het wikken en wegen, vind ik het wel of niet leuk, voegt het iets toe en zijn de vermoeiende avonden en dagen spierpijn het wel waard?

Ik kon hierop antwoorden met ja en nee maar mijn negatieve gevoel overheerste. De afgelopen periode op school heb ik verknald en ik zal de komende maanden moeten laten zien wat ik kan.

Dat ik het kan, daar bestaat geen twijfel over maar dit lukt mij alleen als ik me er helemaal voor kan inzetten, als ik al mijn tijd en energie daarin kan steken en niet maar half. Daarom ben ik al een poosje bezig met het loslaten van alle stressfactoren in mijn leven en het helpt. Er is letterlijk een last van mijn schouders. De hoofdpijn is minder, ik merk dat ik minder stress heb door hoe mijn lichaam reageert op mijn nieuwe manier van leven en daarom moest ik ook triton vaarwel zeggen, al is het met pijn in mijn hart.

Want wat zal ik mijn ploegje missen, de adrenalinekick als je met een sneltreinvaart over het water glijdt en daarna tot in de late uurtjes na gaat borrelen. De heerlijke mannen strak in het colbert inclusief stropdas. Onze vier mannelijke coaches die ons meerdere malen dagen van spierpijn hebben bezorgd waardoor de trap aflopen onmogelijk werd omdat de bovenbenen niet meer konden. Ja Triton was leuk, het was een mooie ervaring, een spannende ervaring en misschien wel een doorslaggevende ervaring.

Ik ben en zal nooit het type voor een studentenvereniging zijn, want naast alle positieve ervaringen staan er ook negatieve tegenover en deze waren voor mij toch echt de doorslaggevende factor waardoor ik zeg; Vaarwel Triton.