Carnaval 2011

14-03-2011

Vijf dagen lang hossen, springen, dansen, sjansen en aan het einde van de avond kruipend naar huis. Zo zag carnaval eruit voor de gemiddelde Bredanaar en ook voor mij.

Van tevoren had ik me voorgenomen om sowieso niet elke dag te gaan carnavallen, daar heb ik me niet aan gehouden. Van elk voornemen wat ik voor de carnaval had is weinig terecht gekomen.

Ook het buitenland was vertegenwoordigd in Breda. De Polen, Italianen, Duitsers en Belgen keken hun ogen uit. Overal dronken mensen, dansend over straat, zwalkend, zoenend of samen in een steegje. De verbijstering was van hun gezichten af te lezen. Alleen al om het feit dat er vijf dagen lang dezelfde muziek wordt gedraaid, alle liedjes op elkaar lijken en de muziek alles behalve dansbaar is. Maar na het nuttigen van een paar biertjes gingen zelfs de toeristen in Breda los, net als wij.

Overal zijn we geweest, van centrum Breda tot hartje Bavel en het Ginneken. Na dag 3 stonden de blaren op mijn voeten en dinsdag was ik ervan overtuigd dat ik er toch echt wel klaar mee was. Ik lag lekker op de bank, tv aan, zakje chips erbij en een fles water om de droge keel een beetje te smeren. Belt mijn mede-carnavalsganger op om te vertellen dat het echt not done is om de laatste avond carnaval op de bank met chips te vieren en dat we sowieso nog even een laatste biertje moeten doen.

Met tegenzin heb ik ja gezegd en dat laatste biertje werd een uur of half 4, de meest heftige avond van allemaal. Carnaval is leuk, carnaval is tof, de nasleep is alleen wat minder gezellig. Maar dat is een weekje doorbijten, vroeg naar bed en genoeg aspirientjes. Ik kan in ieder geval met een glimlach op mijn gezicht zeggen dat carnaval geslaagd was en dat ik alweer uitkijk naar volgend jaar.

Los zand onder mijn voeten

28-02-2011

Het strand strekt zich voor me uit, ik hoor de golven, zie het zand opstuiven en ik ruik. Het ruiken van de zee, de lucht van het strand en van het zand maakt mij intens gelukkig. Een koude rilling langs mijn rug en een windvlaag doet mijn wangen blozen.

Ik was in Scheveningen met mijn vriendinnen en we genoten. Ondanks de dreiging van de donkere wolken boven ons beseften we dat het onze dag was. Ontspannend, gezellig maar vooral voor herhaling vatbaar. Allemaal hebben we een hectisch jaar achter de rug en waren we zo toe aan een moment voor onszelf en toen ik gisteren thuiskwam voelde het goed. Mijn hoofd was leeg en mijn lichaam was de rust zelve.

Naast het wandelen, foto’s maken, mensen kijken, koffie drinken, pannenkoeken eten en tussen de middag bij de Mac crashen hebben we heel veel gelachen, gepraat en zelfs een beetje gehuild.

Het begon met de autorit richting Scheveningen. Jeugdsentiment met hitzone 12, luidkeels hebben we meegezongen met de Backstreet Boys, Westlife en anderen. Wat maakte het verschil? Wij zaten nu achter het stuur In plaats van onze ouders die ten tijde van hitzone 12 taxichauffeur voor ons speelden.

Scheveningen naderend kwamen we eerst door Den Haag, wat al een grote indruk op mij achterliet. Een indrukwekkende, bloeiende stad vol met mooie gebouwen en toch zo groen. Het aanloopje naar het strand was gemaakt.

Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we de duin over en bij ons allemaal verscheen er een grote grijns op het gezicht. We stonden daar als jonge Brabanders, niet gewend om aan het strand te zijn en als een kind zo blij om eindelijk dat losse zand onder onze voeten te voelen.

Go studentenvereniging

22-02-2011

Gisteren heb ik besloten om te stoppen. Ik ben gestopt bij mijn studentenvereniging. Al een paar weken ben ik aan het twijfelen, aan het wikken en wegen, vind ik het wel of niet leuk, voegt het iets toe en zijn de vermoeiende avonden en dagen spierpijn het wel waard?

Ik kon hierop antwoorden met ja en nee maar mijn negatieve gevoel overheerste. De afgelopen periode op school heb ik verknald en ik zal de komende maanden moeten laten zien wat ik kan.

Dat ik het kan, daar bestaat geen twijfel over maar dit lukt mij alleen als ik me er helemaal voor kan inzetten, als ik al mijn tijd en energie daarin kan steken en niet maar half. Daarom ben ik al een poosje bezig met het loslaten van alle stressfactoren in mijn leven en het helpt. Er is letterlijk een last van mijn schouders. De hoofdpijn is minder, ik merk dat ik minder stress heb door hoe mijn lichaam reageert op mijn nieuwe manier van leven en daarom moest ik ook triton vaarwel zeggen, al is het met pijn in mijn hart.

Want wat zal ik mijn ploegje missen, de adrenalinekick als je met een sneltreinvaart over het water glijdt en daarna tot in de late uurtjes na gaat borrelen. De heerlijke mannen strak in het colbert inclusief stropdas. Onze vier mannelijke coaches die ons meerdere malen dagen van spierpijn hebben bezorgd waardoor de trap aflopen onmogelijk werd omdat de bovenbenen niet meer konden. Ja Triton was leuk, het was een mooie ervaring, een spannende ervaring en misschien wel een doorslaggevende ervaring.

Ik ben en zal nooit het type voor een studentenvereniging zijn, want naast alle positieve ervaringen staan er ook negatieve tegenover en deze waren voor mij toch echt de doorslaggevende factor waardoor ik zeg; Vaarwel Triton.

Valentijnsdag

15-02-2011

De één vindt het commercieel geneuzel, de ander ziet het als een uitgelezen kans om eens flink uit te pakken en het zijn of haar vriend of vriendin naar de zin te maken. Ik vind Valentijnsdag onzin.

Rozen vliegen de bloemenwinkels uit euro’s duurder dan op een normale niet-Valentijnsdag. Iedereen moet ineens weer aan de chocola en dan nog het liefste van die bodypaint, want dat is leuk om over je vriendin te smeren. De postbodes hebben het nog drukker dan met kerst en de restaurants zitten voller dan vol.

Waarom die ene 14 februari, waarom moet er een datum zitten aan een dag om iemand te verwennen. Mensen die alleen zijn en stiekem nog hoop hebben dat er een kaart op de deurmat valt of dat er een roos van een stiekeme aanbidder wordt afgeleverd zijn depressief, zielig en vooral heel alleen na een dag als Valentijnsdag.

Vanmiddag vertrok ik weer naar Utrecht en eenmaal daar op het centraal station aangekomen zag ik alleen maar mensen met rozen voorbijlopen. Mannen, vrouwen, kinderen, studenten. Je werd ermee doodgegooid. Ik wilde dan ook zo snel mogelijk thuis zijn om de rest van Valentijnsdag in bed door te brengen met thee, een kruik en een goed boek. Eenmaal thuis liep ik de trap op en wat zag ik daar tot mijn grote verbazing op mijn deur hangen, een roos met een brief en ik smolt.

Ik heb meteen mijn principes overboord gegooid. Valentijnsdag is wel leuk en romantisch, maar dan vooral als je wordt verrast en overdonderd. Want voor alle mensen die alleen zijn op een dag als deze komt die werkelijkheid extra hard aan.

NEE

07-02-2011

De trein in, de trein uit. De bus in, de bus uit. Je draait de sleutel om in het sleutelgat, loopt naar binnen en denkt, YES rust. Die gedachte wordt al snel tenietgedaan als je naar boven kijkt en je huisgenoten ziet staan, want oja, je had huisgenoten.

Eerst is het gezellig, even een praatje maken, het weekend doornemen, misschien zelfs wat drinken met zijn allen. Dan komen de echt ruige verhalen over stappen, drank, drugs en seks, want studenten kunnen alleen maar drinken en doen de hele dag aan seks.

Het praatje duurt eigenlijk veel langer dan dat kwartiertje wat je in je hoofd had en je begint op je horloge te kijken. ‘Er valt nog zoveel te regelen voor morgen Jasmijn, je had keelontsteking afgelopen week dus je moet wel vroeg naar bed.’ Hoor je je vader in je achterhoofd zeggen.

Dus dan is het moment daar om afscheid te nemen want je moet naar bed en je moet de krant nog lezen en eigenlijk moet je ook nog douchen maar daar heb je al helemaal geen tijd meer voor. Maar een nee willen je huisgenoten niet horen dus die gaan over op plan B. Net zolang kloten tot Jasmijn toch nog een drankje komt drinken.

Gelukkig is Jasmijn opgegroeid met twee oudere broers en is dus zo slim om de deur van haar kamer gewoon op slot te doen en het lawaai te negeren, maar dat is lastig. Het is lastig om gezelligheid te negeren en te doen wat je moet doen en hoort te doen.

Maar doe het, want voor je het weet zit je tot half twee ’s nachts te borrelen terwijl je de volgende ochtend om negen uur weer college hebt. Neem die verantwoordelijkheid en laat je huisgenoten even links liggen, ze vinden je vast ook nog wel leuk als je een keertje nee durft te zeggen.

De stap naar volwassenheid

01-02-2011

Daar zit ik dan, alleen in mijn kamer in Utrecht. Dit weekend ben ik verhuisd en het was onwerkelijk om in de deuropening te staan en mijn vader en moeder gedag te zwaaien terwijl ze met de auto weer terugreden naar Breda.

De eerste nacht was eng. Ik hoorde de muizen door de muur lopen en de huisgenoten bij mij op de verdieping hadden het naar hun zin met hun vriendjes en vriendinnetjes. Dat is wennen als je altijd tegenover je vader hebt geslapen en je aan zijn snurken, kreunen en zuchten bent gewend.

De eerste dag vanuit mijn kamer in Utrecht naar school was een verademing. Ik was er binnen een halfuur en zelfs nog te vroeg. Ik heb alle colleges bij kunnen wonen en ik heb zelfs op kunnen letten, omdat ik niet van vermoeidheid omviel in de collegezaal. Daarna heb ik als een echte sporter betaamt ontzettend hard getraind, hardgelopen en aan krachttraining gedaan en ik was blij toen ik in de bus kon stappen en mijn straat weer inliep. Binnen een halfuur!

Al met al kan ik dus over heel veel voordelen spreken. Of je het chillen met huisgenoten tot half twee in de nacht en de volgende ochtend weer vroeg je bed uit moet ook tot een voordeel kan rekenen zal ik na de eerste week pas echt ontdekken.

Ik zit hier dus goed. Niemand zegt wat ik wel en niet moet doen, ik regel mijn eigen leven, betalingen, boodschappen en andere inkopen. Ik kan stappen, leren, studeren en drinken zoveel als ik wil, maar uiteindelijk moet ook ik de verstandige beslissingen gaan nemen. Dat zal nog even wennen worden.

Veranderingen

25-01-2011

Veranderingen zijn goed. Ze kunnen je leven mooier en beter maken. Ze helpen om vooruit te komen en om niet te blijven hangen in een sleur. Veranderingen kunnen ook lastig zijn, dramatisch of levensbedreigend.

Over een week woon ik op mezelf. Jaren heb ik geroepen dat ik voor mezelf wilde zorgen, mijn eigen leventje wilde leiden en mijn eigen keuzes wilde maken, maar als het moment van bijna vertrekken is aangebroken, voel ik een brok in mijn keel. Het is een beetje eng, een beetje spannend maar vooral een hele grote verandering waarvan ik hoop dat het een positieve wending in mijn leven heeft.

Ik moet dingen opgeven. Mijn leven in Breda. Eventjes de stad inlopen, lunchen met een vriendin of gewoon aankloppen voor een kop thee. Hierbij dus ook mijn vriendinnen die ik bijna dagelijks zie en mijn relatie. Dit is moeilijk maar ik kom er wel overheen als ik daar mijn plekje heb gevonden.

Een gesprek met een vriendin bracht mij op een hele andere verandering. Je bent 18 en hoort dat je moeder maximaal nog een jaar te leven heeft. Je gaat eraan onderdoor de eerste maanden maar je went aan het idee. Totdat het moment daar is.

Wat is een verhuizing dan voor verandering? Je kunt altijd weer terug verhuizen, je vriendinnen opzoeken en misschien zelfs je relatie redden. Maar een dierbare valt niet terug te halen, daar moet je mee leren leven en zoals iedereen altijd graag zegt, sterker uitkomen. Die momenten, cruciale momenten vormen de rest van je leven, samen met al die andere goede en slechte gebeurtenissen. Kies soms voor jezelf, maar weet ook wanneer je voor anderen moet kiezen en waardeer vooral dat jij je dierbaren nog wel hebt.